Een kijkje achter de schermen
Werkkleding is het enige onderdeel van een organisatie dat letterlijk rondloopt. Toch wordt het in de meeste bedrijven beheerd alsof het kantoorartikelen zijn. Er is een leverancier, er zijn wat afspraken, en de rest ontstaat onderweg...
De mailtjes die op donderdagmiddag bij HR landen
Een HR-manager belde ons laatst over één medewerker met een huidaandoening die een duurdere katoenen polo nodig had. Ze wist het antwoord wel. Ze wist alleen niet wat ze moest zeggen tegen de volgende collega die met hetzelfde verzoek zou komen. Het ging haar om het precedent, niet om het ene verzoek.
Voorbeelden uit het afgelopen jaar:
- Iemand met een medisch hulpmiddel waar de standaardkleding niet goed overheen valt.
- Een groep jongere medewerkers die in februari thermo-ondergoed bestelt. Bleek voor de skivakantie te zijn.
- Een medewerker die nog snel voor zijn pensioen 2 paar werkschoenen bestelt.
Het zijn geen kledingvragen
Als je erover nadenkt gaan ze helemaal niet over kleding. Ze gaan over beleid. Wat sta je toe, wat keur je af, en hoe leg je dat uit zonder dat het volgende keer weer een discussie wordt?
De vragen die niemand ooit heeft opgeschreven
Wat we tegenwoordig met klanten vaak doen voor we ook maar één polo leveren is samen aan tafel zitten en de saaie vragen stellen. Wat mag een part-timer bestellen, wat een full-timer? Wat is het budget voor uitzonderingen? Welke bestellingen mag een leidinggevende afkeuren? Wat doe je als iemand om medische redenen iets anders nodig heeft, en wat is je antwoord voor de volgende?
Dat levert meestal een document van een paar A4’tjes op. Niet sexy. Wel het document waar HR de afgelopen jaren naar op zoek was zonder het te weten.
Wat klanten ons zeggen
“Ik heb eindelijk grip.”
Dat is wat er meestal terugkomt. Niet over hoe mooi de polo’s eruitzien of dat de levering op tijd is. Over de mailtjes, de uitzonderingen, de vraag of de leidinggevende wel of niet iets terecht had goedgekeurd, en dat dat soort discussies grotendeels zijn verdwenen.